time to organize

Bugüne kadar bize hep “Her koyun kendi bacağından asılır!” dediler.
“Sen kendini kurtarmaya bak!”
Kendimizi kurtarmak için ise yapmamız gerekenler belliydi; okumak, iyi bir iş sahibi olmak ve elbette ki çok çalışmak…

İşte bu yüzden “okuduk”, bıkmadan usanmadan “okuduk”.
Bir at yarışındaymış gibi sınavdan sınava koştuk. Sırf iyi bir üniversiteye girebilmek için.
O da yetmedi, yüksek lisans, doktora derken ömrümüzün nerede ise tamamı sıralarda dirsek çürüterek, sınav stresi ile geçti gitti.
Aramızda şanslılarımız, araya torpil sokarak “iyi bir iş” sahibi de oldu.
Gerçeğin anlatıldığı gibi olmadığını ise ancak ondan sonra anlamaya başladık.
Okuyunca “adam” oluruz sanıyorduk, yanıldık.
Yakalarımız temiz olunca “adam yerine konuluruz” sanıyorduk, yine yanıldık.
Cep telefonumuzun markası, oturduğumuz kafeler bizi farklı kılar sanıyorduk, bir kez daha yanıldık.
Payımıza düşen, köleliğin modern halinden başka bir şey olmadı.

Haziran’da “Artık yeter!” dedik.
Yaşamımızın her anına müdahale etmeye çalışan sermaye iktidarına karşı öfkemizi milyonlarla birlikte meydanlara taşıdık.
Ama bir eksiğimiz vardı!
Hani, “Gündüzleri patrona, akşamları kendime çalışıyorum!” diyorduk ya, eksiğimiz işte tam da oradaydı. Akşamları omuz omuza sermaye iktidarına karşı öfkemizi birlikte haykırdığımız arkadaşlarımız, ertesi sabah işe gittiğimizde yeniden ondan dahi iyi performans göstermemiz gereken rakibimiz oluyordu.
Oysa öfkemize neden olanlar işyerlerimizde de aynen devam ediyordu.
Ücret gizliliği politikaları, performans sistemleri, bitmeyen fazla mesailer, ne giydiğimize-yediğimize karışan idareciler ve elbette ki attığımız her adımı kayıt altına alan kameralar…

Şimdi ise el ele verip kıdem tazminatımıza göz dikmiş durumdalar.
İşte bu yüzden, artık yarışmak değil birleşmek istiyoruz.
Köleliğimizin simgesi haline gelen kravatlarımızı çıkartmak, makyajlarımızı temizlemek; insan gibi yaşamak, insan gibi çalışmak istiyoruz.
Bizleri ayıran turnikelere inat bir araya geliyor, “Her koyun kendi bacağından asılır!” masalına inat “Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber, ya hiçbirimiz!” diyoruz.

Yazar byadmin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir